Zaloguj się

BMW 7 - siedem grzechów głównych

Porządek musi być

BMW serii 7 to jeden z najwcześniejszych przykładów niemieckiego poukładania, które zawitało w progi firmy z Monachium. Po latach chaosu, przejawiającego się jednoczesnym produkowaniem „barokowych aniołów” z silnikami V8 i groteskowej Isetty, a także tylnosilnikowego modelu 700 (typu E107, koncepcyjnie podobnego do Volkswagena 1500/1600), w Bawarii zaczął panować porządek. Wycofano się z „budżetowych” sektorów rynku, czyniąc najmniejszym modelem nową serię Neue Klasse w wersjach cztero- i dwudrzwiowej (02), prekursorów późniejszych „piątki” i „trójki”, które miały się stać filarami oferty na dziesięciolecia, i rozpoczęto proces ujednolicania nomenklatury, dzięki czemu stała się ona jasna i przejrzysta. I to na długie lata przed tym, nim konkurencyjny Mercedes, arcywróg ze Stuttgartu, wprowadził swój podział na klasy.

Przedstawmy sprawę bardziej obrazowo. Zanim w 1977 r. zadebiutowała pierwsza „siódemka” generacji E23, BMW oferowało w tym segmencie model E3, tzw. New Six, który mógł nosić oznaczenia 2500/2.5, 2800/2.8, 3.0 lub 3.3, naturalnie pochodzące od pojemności skokowej rzędowych, sześciocylindrowych silników, jakie montowano pod maską. Gdy na rynek wjechała seria 7, podążając śladami serii 5 E12 z 1972 r. i serii 3 E21 z 1975, wszystko stało się znacznie bardziej klarowne – bez względu na zastosowany silnik (którego pojemność w oznaczeniu modelu nadal wskazywały dwie ostatnie cyfry), każdy egzemplarz można było po prostu nazwać „siódemką” bez ryzyka pomyłki. O ile jednak w przypadku modelu E3 dawało się, przy odrobinie wprawy, odróżnić poszczególne wersje silnikowe np. za sprawą ilości chromowanych ozdób zastosowanych do wykończenia nadwozia, źródło napędu E23 zdradzał tylko emblemat na pokrywie bagażnika. Chyba że klient zażyczył sobie jego usunięcia, bowiem już wtedy istniała taka możliwość.

BMW 7 - siedem grzechów głównychBMW 7 - siedem grzechów głównych
BMW 7 - siedem grzechów głównych

Więcej formy, więcej treści

Najbardziej widoczną z zewnątrz różnicą względem poprzednika jest bardziej przysadzisty, optycznie cięższy design pierwszej serii 7, co zresztą znajduje odzwierciedlenie w masie własnej (1470-1630 kg), wyższej od 135 do 300 kg względem chwalonego za lekkość E3 (sedan ważył o 50 kg mniej niż odpowiadające mu modele coupé serii E9, oparte konstrukcyjnie na starszym 2000 C/CS). Co jednak nowy model stracił na zwinności, rekompensował nabywcom nowinkami technologicznymi rozpoczynającej się ery elektronicznej, z którymi seria 7 już zawsze jest od tamtego momentu kojarzona – w aucie zastosowano np. komputer pokładowy, sygnalizator interwałów serwisowych, panel informujący o awariach poszczególnych podzespołów, dyktafon (!) czy zaawansowany układ klimatyzacji. Pojawiły się również tak oczywiste dziś rozwiązania jak układ ABS (od 1981 r. – standardowo w odmianie 735i, za dopłatą w pozostałych), poduszka powietrzna kierowcy (jako opcja, począwszy od kwietnia 1985 r.) i dwuwahaczowe zawieszenie przednie.

 

Każda liczba cylindrów jest dobra, jeśli wynosi 6

Podobnie jak ustępujący mu miejsca E3 New Six, E23 był dostępny wyłącznie jako sedan z sześciocylindrowymi silnikami rzędowymi, także turbodoładowanymi. W momencie debiutu, w kwietniu 1977 r., „siódemkę” oferowano w wersjach:

  • 728 (gaźnikowy silnik M30 o pojemności 2,8 l i mocy 170 KM),
  • 730 (trzylitrowa wersja tej samej jednostki o mocy 184 KM),
  • 733i (M30 z wtryskiem paliwa, 3,2 l pojemności i 197 KM mocy).

We wrześniu 1979 r. wszystkie silniki wyposażono we wtrysk, zmieniając oznaczenia na:

  • 728i (na naszych zdjęciach, o mocy podniesionej do 184 KM, co wyeliminowało wariant 3-litrowy),
  • 732i (odpowiednik wcześniejszego 733i z takim samym silnikiem),
  • 735i (3,4-litrowa jednostka M90 o mocy 218 KM).

 

Polityka Prywaności